Nov 13

blind date

Sinds kort zit ik op internet. Nou nee, natuurlijk doe ik al veel langer ‘iets’ met internet voor mijn werk maar privé had ik er nooit iets mee gehad. Harry wel. De laatste tijd trekt hij zich steeds vaker terug op zijn werkkamer om nog even wat te ‘werken’. Wat hij daar dan doet? Ik heb geen idee maar ik weet wel dat zijn computer al die tijd overuren staat te draaien want ik zie het blauwachtige licht door het bovenraampje, elke keer als ik eindelijk in mijn eentje naar bed ga.

Samen gezellig televisie kijken, wijntje en kaasje erbij en een beetje commentaar leveren op het gebodene is er dus niet meer bij. Ik heb er wel eens wat van gezegd natuurlijk, in het begin, dat hij niet zo ongezellig moest doen maar toen kreeg ik te horen dat het voor zijn werk was dus tja, wat heb ik dan in te brengen?

Maar ik kan je verzekeren dat er niets aan is, zo in je uppie op de bank. Dus daar had ik het een keertje over met Mireille van mijn werk en toen zei ze: ‘joh, meid, weet je wat jij moet doen? Je moet op internet.’ Ik: ‘internet? Wat is daar nou leuk aan?’ En zij weer: ‘daar zijn allerlei leuke praatgroepjes. Daar hoef je de deur niet voor uit of niks. Da’s lekker gezellig en makkelijk en je hoeft geeneens te zeggen wie je bent.’

Dus toen kreeg ik van haar zo’n weeweewee adres naar 4U2. Volgens Mireille was dat echt iets ‘voor ons soort mensen’. Daar verschoot ik wel even van want ik zou mezelf niet graag op één lijn zetten met Mireille, met haar geblondeerde haar en haar nepnagels en haar legging met panterprint. Maar goed, ze hielp me al snel uit de droom: ons soort mensen dat waren 40-plussers die geen zin hadden in een hyves- of een facebookaccount waar iedereen je hele hebben en houwen kan volgen, die geen zin hebben in twitteren of chatten maar gewoon, af en toe, eens een praatje willen maken of aan een verhitte discussie meedoen zonder dat ze naar de kroeg hoeven.

Want dat blijkt het eigenlijk te zijn, een soort virtuele kroeg. Het inloggen is simpel: je geeft jezelf een naam en een gezicht, een avatar heet zo’n ding. Mireille had me aangeraden om niet met mijn eigen naam op internet te gaan zitten (‘Meid, je moet eens weten wat voor strubbels ik met mijn kids heb gehad toen ik dat een keertje deed’), en ook niet iets te uitdagends te nemen (‘nou, dus toen noemde ik mezelf Moppie, maar toen was het hek van de dam.  Gillen man! Net als in een echte kroeg, dat ze in je billen knijpen enzo’).

Mijn kroegervaringen beperken zich gelukkig tot een enkel borreltje met de zaak op vrijdagmiddag aan het eind van een drukke periode maar ik kan me iets voorstellen bij de problemen die je kunt krijgen als je jezelf op internet als Stoeipoes of iets dergelijks etaleert.

Afijn, ik zou dus mijn eerste schreden op het forum 4U2 zetten. Ik had geen idee wat me te wachten zou staan maar Mireille had beloofd mij daar op te wachten. Ze noemde zich daar Moedertheresa, dat leek haar wel veilig. Alsof ik een spannend uitje in het vooruitzicht had werkte ik die maandagavond het avondeten naar binnen, zonder iets te proeven. Harry trok zich gelukkig, naar verwachting, meteen na het eten terug in zijn werkvertrek en ik haalde de laptop die ik van mijn werk had geleend tevoorschijn.

Met klamme vingers typte ik de website in om mezelf voor de eerste keer in te loggen. Van tevoren had ik goed nagedacht over welke naam ik zou aannemen. Niet teveel lijkend op de mijne. Niet te uitdagend. Niet te ordinair maar ook zeker niet te bekakt. Uiteindelijk koos ik voor ‘Anne’. Lekker neutraal, het kon zowel een mannen- als een vrouwennaam zijn. Als avatar liet ik voorlopig de blauwe smiley staan die standaard werd bijgeleverd. En daar stond ik dan, in de digitale deuropening. Op mijn scherm zag ik van alles langsglijden. Zinnetjes, blokjes tekst met foto’s of filmpjes. Een lijst met onderwerpen waar ik uit kon kiezen. Mireille had me voorgesteld om naar het blokje ‘nieuws’ te gaan, daar gebeurde het meest. Daarna kon ik altijd nog uitwijken naar meer specifieke praatgroepjes.

Ik piekerde me suf over een flitsende openingszin. Want daar ontbreekt het mij altijd aan: als ik ergens binnenkom waar al een gezelschap druk in discussie is durf ik niets te zeggen, bang dat ze me in mijn gezicht uitlachen. Maar dat gevaar bestond hier niet. Ik was anoniem, onbekend, ik kon zijn wie ik wilde. Mijn virtuele schouders naar achteren trekkend, een zelfverzekerde grijns op mijn gezicht stortte ik mij in de discussie. Het ging – hoe kon het ook anders – over de euro en Italië.

‘Is het jullie ook opgevallen’, typte ik, ‘dat Berlusconi precies lijkt op Danny Devito in zijn foutste rollen?’

Voordat ik tijd had om van schaamte onder de tafel te kruipen vlogen de vrolijke reacties mij om de oren en in een mum van tijd was ik enthousiast in discussie met een aantal personen over films, Italië en humor. De tijd vloog om. Tot mijn schrik zag ik opeens dat het al bijna elf uur was, de normale tijd dat ik naar bed ging. Snel sloot ik de discussie met de belofte om morgen weer terug te zijn.

‘En?’ vroeg Mireille de volgende dag glunderend. ‘Leuk’, antwoordde ik. ‘Ja, ik zag je wel in discussie met Henk2 en Marlies en Pieterdevrome. Weet je trouwens dat Marlies een man is? Pas maar op, voor je het weet heb je een date.’

Nou is dat het laatste waar ik op uit ben maar ik geef toe, het bleek erg verslavend om op internet voor vol te worden aangezien in diverse discussies, om geprezen te worden om mijn humor en mijn scherpe geest. De commentaren van Harry beperken zich meestal tot hmmm of jaja, als hij achter de krant zit terwijl ik probeerde mijn visie op de een of andere wereldgebeurtenis te geven.

Kortom, met internet ging een nieuwe wereld voor me open. En ik raakte steeds meer in de ban van ene Guustaaf, die in eerste instantie inderdaad dacht dat ik een man was maar die, nadat ik hem uit de droom had geholpen, dagelijks de discussie met mij zocht. Inmiddels hadden we een weinig gebruikt hoekje gevonden waar de discussies over Italiaans eten gingen. Blijkbaar vonden de meesten dat geen interessant onderwerp dus wij konden over van alles en nog wat filosoferen, af en toe zijdelings refererend aan pasta of pommodori.

En nu is onvermijdelijke gebeurd: hij wil me een keer ontmoeten. Enkele vage toespelingen hadden ons al geleerd dat we beiden ‘in de buurt van Nijmegen’ woonden, dus dat maakt een ontmoeting op zich eenvoudig. Alleen, hoe kon ik dat voor elkaar krijgen? Ik ga normaal gesproken nooit alleen de deur uit, zeker niet ‘s avonds. Gelukkig bood Harry een uitweg toen hij van de week op een avond tijdens het eten langs zijn neus weg zei dat hij vrijdag een congres heeft waardoor hij de avond en nacht niet thuis zou doorbrengen. Toevallig net de dag dat Guustaaf had voorgesteld om elkaar te ontmoeten dus meteen na het eten kon ik hem bevestigen dat de afspraak door kon gaan.

Ik zwaai Harry uit, als hij met zijn door mij gepakte koffertje naar de auto loopt en ren naar boven waar ik verwoed mijn klerenkast overhoop begin te gooien. Wat draagt iemand van mijn leeftijd op haar eerste afspraakje? Na een uur ben ik er nog niet uit en de tijd begint te dringen. Tenslotte kies ik voor een simpel zwart jurkje waarvan Harry altijd zegt dat het me tien jaar jonger maakt. Ik heb mijn haar gewassen en geborsteld en besluit het voor deze keer eens niet op te steken maar in wilde krullen om mijn hoofd te laten zwieren. Make-up, dat gebruik ik anders nooit! Ik ben echt een grijze muis geworden. Na veel geëxperimenteer ben ik tevreden over het resultaat. Zelfs mijn eigen man zal me niet herkennen.

Met vlinders in mijn buik stap ik op de fiets en begeef me naar de afgesproken plaats. Het is een eetcafé in het centrum. Ik ben er nog nooit geweest, Harry en ik gaan eigenlijk nooit meer uit. De lichten zijn gedimd, er klinkt zachte muziek. Aan het einde van de zaal zit een man alleen aan een tafeltje. Als ik binnenkom staat hij op. Zijn verwelkomende glimlach bevriest echter op zijn gezicht als ik, wankelend op de hoge hakken waaraan ik niet gewend ben over het hoogpolige tapijt struikel. Ook ik voel mijn glimlach verstarren.

De man die mij staat op te wachten is Harry.

 

23 comments

Skip to comment form

    • kitty on 13 november 2011 at 16:09
    • Reply

    het doet me denken aan het pinacolada-lied.
    daarin gebeurt ook iets dergelijks. ;)

      • Ivy on 13 november 2011 at 17:42
        Author
      • Reply

      Oh ja? Ik zal de volgende keer eens beter naar de tekst luisteren, het is meer zo’n meeneurielied geweest altijd ;-)

  1. Leuk verhaal, maar voorspelbaar. Het zou toch spannender zijn als het echt een vreemde was, waarna natuurlijk nog een verhaal moest komen:-)

      • Ivy on 13 november 2011 at 17:43
        Author
      • Reply

      Maar hier kan ook nog een heel verhaal achteraan: want hoe reageren ze? Ik kwam er zelf niet uit, vandaar dat ik stopte maar misschien kan iemand anders er nog een eind aan breien……

  2. Prachtig verhaal.

      • Ivy on 14 november 2011 at 09:59
        Author
      • Reply

      Gelukkig heb ik het niet zelf meegemaakt ;-)

      Dankje.

  3. Slot heb ik vaker gezien of gelezen. Maar de aanloop is toch weer enig in zijn soort en dus origineel en veelbelovend.

      • Ivy on 14 november 2011 at 10:00
        Author
      • Reply

      René: ik was er al bang voor ;-) Dit verhaal zal ongetwijfeld vaker zijn geschreven.
      Dank voor je compliment

  4. Tja, Vrouwe Ivy, gaandeweg uw verhaal was het te verwachten…
    Ge kunt er nog een alleraardigst vervolg aan toevoegen. :-)

      • Ivy on 14 november 2011 at 10:01
        Author
      • Reply

      Heer Johan: het vervolg laat ik graag aan anderen over. Ik zou eerlijk gezegd niet weten hoe ik zelf zou reageren in een dergelijke situatie.

    • Mo on 13 november 2011 at 22:48
    • Reply

    nou ja zeg, Kitty is me voor!

    http://www.youtube.com/watch?v=QVdhZwK7cS8

      • Ivy on 14 november 2011 at 10:02
        Author
      • Reply

      Nou weet ik het nog niet, want ‘ze’ hebben de geluidskaart op mijn werk uitgezet ;-)
      Maar ik geloof jullie op je woord!

  5. Ha toen Harry precies toen toevallig een congres had …… zag ik het aankomen.

    And yes, I like Piña colada!

    • Ivy on 14 november 2011 at 10:05
      Author
    • Reply

    Ik ook!

    Maar dan zou ik de clou dus minder expliciet moeten aangeven? Of is het juist leuk als je ‘het’ ziet aankomen?

    1. Het is dat liedje. IK kende het verhaal al en herkende het dus ook.

      Daar doe je niks tegen als je met een niet zelf bedacht verhaal komt.

        • Ivy on 16 november 2011 at 14:02
          Author
        • Reply

        Tja, ik kende het liedje niet.

        Het is niet zo zeer een ‘niet door mijzelf verzonnen’ verhaal, meer een soort gedachtenspinsel: wat zou er gebeuren als…
        Ongetwijfeld hebben ook anderen dat soort spinsels gehad. Het zou me verbaasd hebben als ik de eerste was geweest ;-)

    • Appelvrouw on 14 november 2011 at 13:31
    • Reply

    pssss. wat een Spelbreker! Mooie kans gemist.
    Volgende keer eerste en foto vragen.
    En een tip: ip nummer controleren…
    Of allebei het spel voortzetten is nóg leuker!

      • Ivy on 14 november 2011 at 16:20
        Author
      • Reply

      Appelvrouw: tegenwoordig zitten Glaswerk en ik regelmatig met de rug naar elkaar (hij aan zijn bureau, ik met een laptopje op tafel) bij elkaar te reageren. Dat inspireerde me eigenlijk.

      Het spel voortzetten zou dus ook mijn optie zijn ;-))

        • Appelvrouw on 14 november 2011 at 18:19
        • Reply

        Zeker met zo’n Harry als jij hebt!

  6. bij een blind date dient men ook het oog gesloten te houden.

      • Ivy on 14 november 2011 at 16:20
        Author
      • Reply

      De volgende keer dus in een pikdonkere kroeg afspreken?

  7. laatste zin weg
    en je verhaal is perfect

    vaker verteld of niet, daar gaat het niet om
    het gaat om de manier waarop je het vertelt
    en dat doe je goed

      • Ivy on 25 november 2011 at 15:13
        Author
      • Reply

      Assyke, dank je!

      Wordt het niet erg onaf, als de laatste zin eraf gaat? Dan gaan mensen aan de achterkant van het blog kijken of daar de rest van het verhaal staat ;-))

Geef een reactie

Your email address will not be published.