Tag Archives: borduren

Onschuldig verslaafd

Een paar maanden geleden kocht ik via internet een boek. Nee, laat ik niet jokken: regelmatig koop ik via internet (en niet alleen via internet!) boeken. Eén van de aanwinsten betrof een boek met Indiaanse borduurpatronen. Niet omdat ik van borduren hield, maar omdat ik vorig jaar een prachtige trui vol Indiaanse krachtsymbolen had gebreid. En omdat ik inmiddels van de schapenwol ben overgestapt op de alpacawol. En omdat Kokopelli graag een zwarte trui wilde met zijn avatar in Belithakleur er in. En omdat ik dus hoopte dat in het Indiaanse borduurboek een dondervogel zou staan. En die stond er inderdaad in. Weggewerkt als achtergrond in een enorm borduurwerk van een Indian Warrior.
 
Ik begon aan de trui, gebruikte het telpatroon en elke keer als ik de Indian Warrior zag, leek hij mij toe te knikken.
 
Inmiddels was Antoinette op bezoek geweest, had het boek ook bewonderd en kwam later regelmatig met de vraag: en, heb je al iets met de patroontjes gedaan?
 
Lange tijd zou ik die vraag ontkennend beantwoorden, nou ja, op het breiwerk na dan.
 
Maar toen schreef Antoinette een blog over borduren. En het resultaat was zo mooi, en ze schreef er zo enthousiast over dat ik dacht: waarom ook niet? Het is ’s zomers toch te warm om te breien. Spinnen doe ik ’s avonds een uurtje. Maar wat kan ik met al die lege uren in de zon beginnen?
 
Dus heb ik een week of drie geleden een flinke lap borduurstof gekocht. En een stuk of 30 verschillende kleuren borduurzijde. En zakjes glaskralen.
 
En nu ben ik dus verslaafd. Want het borduren schiet niet op! Af en toe ligt mijn gemiddelde op één steek per minuut. Uiteraard heb ik niet het simpelste patroon gekozen. Van de 30 verschillende strengetjes zijn 3 oplopende tinten grijsgroen, 5 tinten grijs, 7 tinten bruin, 3 rood en ga zo maar door. Dus twee steekjes groen, 3 steekjes iets lichter groen en 5 steekjes van de iets donkerder tint, en ik ben alweer 10 minuten verder.
 
Maar de magie maakt dat ik geboeid doorga. Langzaam groeit het patroon onder mijn handen. En door de subtiele kleurverschillen lijken er echte plooien in de mantel te zitten en houden net-echte vingers de speer vast. Zijn gezicht bewaar ik voor het laatst.
 
 
 
En het leuke is: hij heeft ook nog een vrouwelijke tegenhanger. Dus voorlopig ben ik nog wel even zoet!
 
Ivy